upadłych nawróconych spuszczanie
Wypowiedział się był Dorn Ludwik. Dorn Ludwik niegdyś był najwierniejszym kaczyńskim pieskiem łańcuchowym, obecnie zaś jest rozbitkiem, szefem niszowego koła poselskiego. Jako taki - odstrychnięty od Władzy i mający w związku z tym dużo czasu - snuje refleksje, z nadzieją, że ktoś go wysłucha i gdzieś wybierze.
Nawet niegłupie te refleksje, bo poza Władzą człowiek to wcale bystry.
Ale nie mnie, starego satyra na takie mądrości łapać! Raz już omal nie dałem się nabrać... Miałem wtedy 21 lat, a wokół szalała pierwsza Solidarność. Jechałem pociągiem do Warszawy. Naprzeciwko mnie w przedziale facet na oko około pięćdziesiątki. Jak się okazało - świeżo porażony grzechami Partii zakładowy sekretarzyna.
Jak on ciekawie i mądrze mówił! Z jaką głębią i rozsądkiem! Prawie mnie, młodego i naiwnego, uwiódł... Ale już w Warszawie jeszcze mądrzejszy człowiek ostudził moje zachwyty słowami: młody człowieku, oni zawsze tak, nie tylko teraz i nie tylko w komunizmie. Jak są przy żłobie, to szaleją i upajają się władzą, zlewając rządzonych. A ja idą na odwyk, to mądrzeją. Nie daj się na to chwytać, jak oni się znów załapią, to znowu im odbije, jeszcze bardziej niż poprzednio!
No i nie dam się chwycić, Panie Dorn. Pańskie odpały z PIS-dzielskich czasów to ja dobrze pamiętam, i nie przykryjesz Pan tego dzisiejszym nawróceniem. Nawet w tym krótkim czasie, kiedy ja, wyborca, robię się nagle ważny, bo jakiś chwilowo pozbawiony władzy palant o mój głos żebrze - NIE!
Po nagle zmądrzałych palantach to ja raczej bez mrugnięcia okiem wodę spuszczę i dam szansę następnym. Też im odwali, ale może dożyję czasów, że Władza wypali palatanów - bo ich ilość jest przecież skończona - i za sprawą mojego głosu wyborczego na wyżyny społeczeństwa dostaną się ludzie właściwego formatu, na pokusy rządzenia odporni?
