POŚLIZG

Spis treści
OGÓLNA TEORIA NIEKOMPETENCJI
Ogólna teoria niekompetencji
3
4
5
6
7
8
Wszystkie strony

SPIS TREŚCI
Wstęp
Kopernik wśród formularzy
Zarys debilistyki opisowej
Klasyfikacja niekompetencji
Paradoks jołopo-matołeczny
Mechanizm działania paradoksu J.-M.
Warianty PAKP
Niekompetencja w działaniu
Inne zjawiska związane z hierarchią niekompetentną
Narzędzia badawcze debilistyki opisowej
Podsumowanie
Słowniczek
SZANOWNY CZYTELNIKU!
Zrezygnuj z tej lektury. Już popełniłeś błąd, biorąc ją do ręki. Nie czytając tej zwięźle i skrótowo wyłożonej teorii, oszczędzisz sobie ryzyka, być może największego, na jakie może być narażony ktoś nie będący pilotem - oblatywaczem, alpinistą, agentem wywiadu, lub postkomunistycznym politykiem. Zapoznając się bowiem z wyłożonymi tu prawdami, zniszczysz na zawsze swoje beztroskie bytowanie między niebem a ziemią naszej życiowej hierarchii. Nigdy już potem nie będziesz mógł bez trwogi spojrzeć na siebie i swoich podwładnych. Przestaniesz być lojalnym pracownikiem i wspaniałym szefem. Każda nowo wykryta Podstawowa Komórka Paradoksalna, każde stanowisko piastowane przez urzędnika z objawami Synkretynizmu, każdy zbyt wysoki Współczynnik Jołopiady - będą napawać Cię lękiem o siebie i losy z takim trudem zdobytego miejsca pracy. Lepiej więc nie. Pozostań tym, kim byłeś i zapomnij o istnieniu Ogólnej Teorii Niekompetencji, zanim cokolwiek o niej usłyszałeś.

Jeśli jednak nie przekonały Cię dotychczasowe argumenty, jeżeli zdecydowałeś się brnąć dalej, jeżeli droższa ci Prawda, niż własne wewnętrzne wygodnictwo - należy Ci się, odważny Czytelniku kilka wyjaśnień:
Kilku już autorów zrobiło niemałe kariery na niesprawnościach biurokracji. W Polsce najpopularniejszy jest nieśmiertelny C. N. Parkinson. Tuż za nim lokuje się L. J. Peter ze swym fundamentalnym dziełkiem "Zasada Petera, czyli dlaczego wszystko idzie na opak". Sformułowano sławne Prawa Murphy'ego. Ale nie pokazało się do tej pory dzieło syntetyzujące, wyjaśniające zjawisko niekompetencji w sposób systemowy i wielostronny, nie ograniczony do jednego, czy drugiego genialnego odkrycia cząstkowego. Próbą takiego właśnie ujęcia jest niniejsza praca. Jak ogólnie wiadomo, istnieją trzy metody pracy naukowej: jedna polega na pracowitym zbieraniu z innych autorów i uznaniu tego za własne, druga opiera się na pracowitym zbieraniu z innych autorów i uznaniu tego za funta kłaków niewarte, trzecia zaś sprowadza się do przepisywania ze swych wcześniejszych prac i podania tego jako nowości. Wszystkie te metody dają w efekcie zupełnie sensowne i wartościowe prace, mogące znów służyć pracowitym zbieraczom, i.t.d.

Niestety, te sprawdzone i ugruntowane przez stulecia metody pracy nie na wiele się przydają w badaniach niekompetencji: za mało tu materiału dla pracowitych zbieraczy! Zechciej mi więc wybaczyć, drogi Czytelniku, podpieranie się pojęciami nie zakorzenionymi w powszechnej świadomości. Mam jednak nadzieję, że korzyści, jakie wynikną dla Ciebie z poznania, przyswojenia i zastosowania Ogólnej Teorii Niekompetencji - zrównoważą jej niewątpliwe braki metodologiczne.